@SiamwaRe
ไก่กับเป็ดเป็นเพื่อนสนิทกันมานานจนทั้งบึงรู้ว่า ถ้าเห็นไก่อยู่ที่ไหน อีกไม่นานเป็ดต้องเดินมาพร้อมเสียงแป๊ด ๆ แน่นอน เช้าวันหนึ่งทั้งคู่ไปกินข้าวที่ร้านริมบึง ไก่สั่งข้าวกะเพราเพิ่มไข่ดาว ส่วนเป็ดสั่งข้าวผัดเพิ่มไข่เจียว พออาหารมา ไก่มองจานตัวเองแล้วทำหน้าสงสัย “ทำไมไข่ดาวฉันดูคุ้น ๆ” เป็ดก้มมองจานตัวเองแล้วร้อง “แป๊ด! ทำไมไข่เจียวฉันมีรอยจิกหนึ่งรอย” แม่ค้ายิ้มแล้วเฉลยว่า ตอนยกอาหารออกมา ทั้งคู่แย่งกันบอกว่า “เอาไข่ ๆ” จนแม่ค้าฟังไม่ทัน เลยตัดสินใจใส่ไข่ให้ทั้งสองจานแบบจัดเต็ม ไก่หัวเราะ “สรุปเราไม่ได้สั่งผิดหรอก” เป็ดพยักหน้า “ใช่ เราแค่พูดภาษาเดียวกัน...ภาษาไข่!” ตั้งแต่นั้นมา ร้านริมบึงจึงมีเมนูพิเศษชื่อว่า “ข้าวเพื่อนซี้ เพิ่มไข่ตามใจคนสั่ง” และคนสั่งประจำก็ยังเป็นไก่กับเป็ดคู่เดิม

ในตลาดเย็นมีเพื่อนสนิทสองคนที่คนแถวนั้นเรียกกันว่า “ใบ้” กับ “บอด” เป็นชื่อเล่นที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่รู้ดีว่าคนอื่นอาจสงสัย แต่สำหรับพวกเขา มันคือชื่อที่เรียกแล้วหันพร้อมกันทุกครั้ง เย็นวันหนึ่งทั้งคู่ไปสั่งข้าวแกงร้านประจำ ใบ้ยกสองนิ้วแล้วบอกว่า “เอาเหมือนเดิมครับ” แม่ค้าหันไปถามบอดว่า “เหมือนเดิมของใครล่ะลูก” บอดยิ้มแล้วตอบทันที “ของผมเผ็ดน้อย ของมันเพิ่มไข่ดาวครับ” แม่ค้ายังไม่ทันตัก ใบ้รีบเสริมว่า “แล้วของพี่...ไม่เอาแตงกวานะ” บอดหัวเราะ “เห็นไหม เราไม่ต้องพูดเยอะก็เข้าใจกัน” แม่ค้าหัวเราะจนต้องวางทัพพี “นี่ตกลงใครสั่ง ใครจำกันแน่” ใบ้กับบอดมองหน้ากันแล้วตอบพร้อมกันว่า “เพื่อนสนิทสั่งด้วยกันครับ!” คืนนั้นได้ข้าวสองจาน ไข่ดาวเพิ่มหนึ่งฟอง และมุกประจำโต๊ะเพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง
